Woensdag 28 mei. Sossusvlei en daarna naar Barchan Dune retreat
We zetten de wekker op kwart voor 6.
Terwijl we ’s morgens heel vroeg de valiezen en de
ontbijtmand laden, zien we de bussen en auto’s al voor de poort van het NP, dat
om half 7 open gaat, wachten.
De duinen zouden het mooiste zijn bij de opgaande zon.
We stoppen een eerste keer bij Dune 45. En het is hier
redelijk druk. De kam van de duin is 1 stippenlijn van mensen die naar boven
stappen.
Het is nog behoorlijk frisjes als we de klim aanvangen. Ik
vind die stijle kam maar niks, maar ik ben toch geen watje en zet nog even
door. Mijn verstand zegt me dat het veilig is, en dat zelfs als ik zou vallen
ik gewoon in het zand naar beneden rol, en toch slaat de paniek toe en moet ik
weer naar beneden. Ben kwaad op mezelf, maar die angst van afgronden overwin ik
niet. .
We rijden verder richting de meest bekende vlei: Sossusvlei.
Maar onderweg stoppen we eerst om te picknicken. De mand zit
bomvol met lekkers, Blij dat we gisterenavond voor deze ontbijtformule gekozen
hebben. Het eten in de Sossusvlei lodge was ook heel lekker. We konden oa. kiezen
uit 9 soorten wild op de braai gisterenavond. Kudu, elandantiloop, springboek,
zebra, hartebeest, wildebeest, impala, blesbok en oryx. We hadden eerder al een
paar soorten wild geproefd. Dan maar de rest proberen he.. De zebra was taai
(misschien was het een oud beestje?) de de hartebeest vond ik het lekkerste.
Ok, weer naar Sossusvlei. De asfaltweg eindigt 4 km voor
Deathvlei en Sossusvlei. Vanaf dan is het te voet, met de safari jeep, of met
de 4x4 dor het zand. Wij rijden uiteraard met onze 4x4 verder.
We zijn zowat alleen bij Deathvlei. Midden tussen de duinen,
uitgedroogde bomen en struiken en zoutvlaktes.
Ik wil toch nog eens zo een duinenkam proberen. Als
duizenden anderen dat kunnen, moet ik dat toch ook durven!
En hier zijn we helemaal alleen. Poging 2. Heel rustig,
stapje voor stapje op mijn blote voeten lukt het me wel. Ik ga wel niet
helemaal tot boven, maar toch, een overwinning op mezelf. Yes! Ben nog steeds
benieuwd wat er helemaal boven te zien is, maar dat volstaat niet om me boven
te krijgen.
Ondertussen is het bijna middag, en we besluiten, wat er
rest in onze mand, nog op te eten.
We krijgen bezoek van een jakhals. Dat beestje is precies
mensen gewoon, en hoopt, denk ik, op wat lekkers.
Tijd om naar Solitair te vertrekken. We rijden weer richting
ingang NP. Maar eerst nog 4 km door het zand ploeteren met de jeep. We rijden
voorzichtig en langzaam, want de jeep danst in het zand. Misschien rijden we
wel te langzaam? Ja dus, want we komen vast te zitten. SH.. Niks meer vooruit,
niks meer achteruit..Zelfs niet in de L4x4 (die je normaal gezien nooit nodig
hebt, want de H4x4 zou zeker volstaan, jaja.. ). Dan maar graven en stokken
steken, en opnieuw proberen, maar niks helpt, we zakken gewoon dieper in het
zand... Not good... heb spijtig genoeg geen foto getrokken, maar je had ons
moeten zien graven, graven en nog maar graven... we konden ook gewoon wachten
tot er iemand langskwam, die kon helpen, of de tractor sturen die wat verder
stond.
En dan komt er een safari-jeep, met 15 toeristen vlotjes
aangereden... De gids neemt het stuur van onze jeep even over, en enkele
vrijwilligers helpen ons duwen (en die toeristen maar foto’s maken)... Binnen
de minuut rijdt onze jeep weer. Maar rap weg nu, iets sneller dan ervoor!
Helemaal bezweet en onder het zand.. ooh zo stom! Genoeg avontuur voor 1 dag,
ik snak naar een douche. Zou ik dit op onze blog zetten?
Voor we morgen door de bergen (weer een beproeving voor mij)
naar Zwakopmund rijden, maken we een tussenstop in Barchan Dune retreat. In de
middle off nowhere, maar zo mooi. De huisjes liggen verstopt in het gras.
We zetten ons nog even op ons terrasje, en krijgen een
koffietje aangeboden. Eens de zon achter de berg verdwenen is, besluipen de
krekels ons, (en die beestjes zijn echt vies), tijd om binnen verder te
schrijven aan onze blog.
