Maandag 26 mei, Luderitz, Kolmanskop en peninsula
Onderweg naar Luderitz en Kolmanskop, stoppen we nog even
aan de waterput. Er zijn heel wat wilde paarden deze keer. Er is een
beschutting gemaakt om de paarden te observeren. Best gek, wij zitten achter
een hekje en achter een muurtje onder een dak, terwijl die wilde beesten gewoon
rond ons lopen in de vrije natuur. De omgekeerde wereld. Eentje komt zelfs zo
dicht dat ik hem kan aaien. Je zou denken dat ze graatmager zijn, want er
groeit hier amper iets, maar dat is niet het geval.
We moeten op tijd zijn voor de toer in Kolmanskop, dus geen
getreuzel, we moeten tussen de paarden door naar de auto... ik denk dat ik ze
rustig kan benaderen, het ergste wat kan gebeuren is dat ze weg lopen. Volgens
mij worden ze niet agressief.. maar Noel en paarden, is zoals ikzelf met
afgronden, net water en vuur... van in de auto maakt hij zich al druk en ik zie
al snel dat ik maar best ook de auto instap ;-) en de beestjes gerust laat.
Er staan hier de vreemdste verkeersborden, driehoeken met
wilde beesten zoals oryxen, springbokken, paarden, vossen, .die zijn we
ondertussen al dikwijls tegen gekomen..
daarnaast hebben ze ook waarschuwingsborden voor treintjes, wind en
zand! Het kan hier zo hard waaien dat de weg vol zand ligt, of dat er
zandstormen zijn en je niet goed ziet. Maar het is vandaag weer schitterend
weer.
We rijden weer door Sperrgebie1 nl dat van Diamond Area 1.
Alles hier is eigendom van een samenwerkingsverband tussen de Namibische
overheid en De Beers.. een van de grootste diamantontginners ter wereld denk
ik.. je mag de weg dus weer niet verlaten, en dat staat dikwijls en duidelijk
aangegeven in deze dorre woestijn.
We zijn net op tijd in het spookstadje Kolmanskop om de
rondleiding mee te kunnen volgen. We zien ook weer die sympathieke Zuidafrikaan
met zijn 2 Duitse net afgestudeerde vriendinnen terug (van in het zwembad in Ai Ais), hij is met
zijn bakkie (zijn pick up, volgestouwd met de bagage van die 2 madammen) ook
naar hier gekomen. Als we mekaar nog een keertje tegen het lijf lopen, dan gaan
we een pint drinken. Dat spreken we alvast af. Zij vertrekken na de rondleiding
al weer verder, naar Sossusvlei, en daarna Swakopmund. Dat staat er bij ons ook
op, dus wie weet..
Kolmanskop is ondertussen al meer dan 50 jaar verlaten en
overgeleverd aan de natuur; vnl de wind en het zand. Ooit was het een hele
welvarende ‘diamant ontginners’ (mijnwerkers)stad (begin 1900 tot 1956) met
alles er op en er aan. De winkel, de bakker, de slager, de feestzaal, de
kegelbaan, het zwembad, de school, het ziekenhuis, de ijsfabriek (waar water in
ijsblokken omgezet werd om de frigokasten van de rijke Duitsers te koelen) enz
was er allemaal. Helemaal uitgerust met de nieuwste technieken en systemen die
er toen waren... das heist das Deutsche Vernuft,... het zag er knap uit, en ook de Namibische
arbeiders hadden het er ‘behoorlijk’ goed. Ze kregen een klein % van de
‘oogst’. Voorwaarde was dat ze gedurende 2 jaar doorwerkten, en ondertussen
niet naar huis terug keerden en een week voor vertrek in quarantaine gingen. Ze
werden volledig gefouilleerd, en zelfs met rontgen doorgelicht... diamanten
buitensmokkelen was eigenlijk onmogelijk. Sommigen probeerden het met duiven,
maar dat duurde ook niet lang, al snel waren er in de verste verte geen duiven
meer te vinden..
Toen, in de jaren 50 van de vorige eeuw, bleek dat er aan de
monding van de oranjerivier ook diamanten te vinden waren (groter en meer), en
ze hier al behoorlijk wat boven gehaald hadden, doekten ze alles op en gingen
ze in Oranjemund verder met ontginnen. Sommige meubels zijn zelfs gewoon achter
gebleven.. de meesten hadden geld genoeg en kochten er nieuwe.
We bezoeken enkele huizen, en we merken snel dat het zand
onverbiddelijk is. Het dringt door de kapotte ramen binnen en de houten vloeren
zijn amper nog zichtbaar. De wind en het zand hebben er vrij spel.
Vandaag is het uitzonderlijk windstil zegt de gids, dit is
de buurt waar de wereldrecord van bv windsurfen gebroken worden, behalve dan
vandaag. Maar dat is goed nieuws, dan zal Luderitz de havenstad, uitzonderlijk
ook niet in de mist liggen.
Hmm, overal waar wij komen slaat het weer even om; in windhoek
hadden we regen, nu hebben we prachtig windstil zonnig weer...Maar we klagen
niet hoor. Het gebeurt nog op onze reizen dat het weer zich ‘anders’ gedraagt
als wij er toekomen.. ..
Daarna even winkelen in Luderitz en alweer tanken. We merken
heel duidelijk de Duitse invloeden, de mooie geverfde en goed onderhouden koloniale
huizen, de Jugendstil,... het is een luchtig en aangenaam kuststadje! In de haven
zien we heel wat vissersboten. Maar niet met allemaal gaan ze vissen. Sommigen zijn
omgebouwde baggerboten, waarmee ze diamanten zoeken. We zien ook de oester- en
kreeftenkwekerijen langs de kust. Hmm, in Swakomund gaan we die zeker proeven.
Daarna volgen we de unpaved 4x4 roads van het schiereiland. In
een baai zien we roze flamingo’s, sierlijk op 1 poot eten pikken in de zee.
De baas van onze lodge raadde ons sturmvogelbay aan. We zijn
de enige op dat verlaten strandje, en het is zalig, we zetten ons een beetje
uit de wind, en picknicken er... genieten genieten en nog eens genieten! We
zien er de resten van een oud walvisstation.. om walvissen te spotten is het
niet de juiste periode.... misschien ooit nog eens terugkomen als ze er wel
zijn?
We stoppen aan de vuurtoren en het kruis op Diaz point (hier
kwam de Portugees Bartholomeo Diaz ooit aan land), zien met de verrekijker
enkele zwartvoetpinguins op Hallifax eiland. Volgens de reisgidsen zitten er
hier ook pelsrobben op de rotsen. Maar die vinden we niet.., genoeg kilometers
en zand gevreten, we keren moe terug naar Klein Aus Vista.
Morgen wordt Alicia 1 jaar! Met wat geluk kunnen we morgen
skypen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten